Pałac Sapiechów w Lublinie został zbudowany w 2 połowie XVIII wieku i należał do rodziny Bentkowskich którzy w 1817 roku sprzedali budynek Towarzystwu Dobroczynności. Wtedy został utworzony tutaj przytułek dla starców i kalek. Następnie po sprzedaży w 1908 roku funkcjonowała tutaj łaźnia miejska aż do 1923 roku.

Lublin to miasto wielu zabytków więc nie zapomnijmy o Pałacu Sapiechów który jest jednym z ważnych zabytków w Lublinie, wybudowany w XVIII wieku przez potentata rodu Sapiehów, który przez wieki należał do najważniejszych rodów magnackich Rzeczypospolitej. Pałac z przepięknym parkiem, jest klasycznym dziełem sztuki architektonicznej, które zachwyca swoim pięknem i elegancją. Historia pałacu Sapiechów odbija się w jego występach i wyjątkowych detalach architektonicznych. Z zewnątrz pałac prezentuje się fasadą z kolumnami i balustradą, które spełniają charakterystyczny wygląd rezydencji magnackiej. Wnętrza pałacu są równie imponujące, zdobione malowidłami, rzeźbami i stylowymi detalami, charakterystycznymi dla właścicieli i splendorem. 

Pałac Sapiechów w Lublinie dotyczy wielu przeobrażeń i zmian w historii. W czasach zaborów pomocy jako siedziba różnych instytucji, a nawet jako szpital czy więzienie. Po II wojnie światowej zamek został odrestaurowany i zaczął pełnić funkcje kulturalne, m.in. jako sala koncertowa czy wystawowa. 

Obecnie pałac Sapiechów jest siedzibą Muzeum Wsi Lubelskiej. Zwiedzanie pałacu Sapiechów to prawdziwa podróż w czasie do epoki świetności polskich magnatów. Wystawy rozszerzeń w pałacowych wnętrzach występujących w życiu arystokracji oraz w ich dziedzictwie kulturowego. Spacerując po pałacowym parku, można odpocząć wśród zieleni i zapomnieć o zgiełku miasta. Pałac Sapiechów w Lublinie to nie tylko zabytek architektury, ale także ważne miejsce kultury i sztuki. Jego historia i piękno przyciągają uwagę z całego świata, zachwycając ich swoim urokiem i prestiżem. Jest to prawdziwy skarb Lublina, który warto odwiedzić, aby uwolnić się od dawnych czasów i pojawić się w historii Polski.

Jest to reprezentacyjna siedziba, która zachwyca swoją architekturą i bogatym wyposażeniem. Pałac został stworzony w stylu barokowym, co nadaje mu charakterystyczny i charakterystyczny wygląd. Jest to jedno z zastosowań architektury tego w Polsce. Budynek pałacu składa się z kilku skrzydeł, które wewnętrzne wewnętrznec. Elewacje ozdobione są liczonymi detalami, zdobieniami i rzeźbami, co dodaje im elegancji i broniści. Wnętrza pałacu są równie imponujące - znajdują się tam wspaniałe komnaty urządzone w stylu barokowym, z zachowanymi elementami charakterystycznymi. 

Pałac Sapiechów w Lublinie ma historię - przez wieki pełni funkcje rezydencji rodowej, miejsca spotkań arystokracji oraz centrum kulturalnego życia miasta. Po zakończeniu II wojny światowej  budynek pałacu został przejęty przez państwo, a następnie odrestaurowany i udostępniony dla zwiedzających. Obecnie Pałac Sapiechów w Lublinie jest ważnym podmiotem turystycznym, gdzie można nie tylko posiadać uprawnienia architekturę i wyposażenie wnętrz, ale także udostępniać więcej o historii tego miejsca oraz rodu Sapiehów. Zwiedzając pałac, można się dowiedzieć, że w czasie i funkcji tradycyjnych czasów, gdy arystokracja jest życiem w żywych rezydencjach. 

Pałac Sapiechów w Lublinie to nie tylko zabytek architektury, ale także miejsce pełne historii i kultury, które warto odwiedzić, aby lepiej zrozumieć dzieje tego miasta i regionu. Jego piękno i dostępna historia z dostępem do każdego miłośnika sztuki i historii.

Dworek Wincentego Pola.

Kilka minut od Wzgórza Grodzisko i Kirkutu znajduje się Dworek Wincentego Pola. To jedyne w Polsce muzeum poety i geografa Wincentego Pola. Od ulicy Kalinowszczyzna na teren muzeum wchodzimy przez drewnianą furtkę obok także drewnianej bramy. Nad wejściem znajduje się zadaszony okap z dachówką która porasta stary, zielony mech. Wejście to przenosi nas do pięknego, starego ogrodu który otacza budynek.

Naszym oczom ukazuje się klasycystyczny, modrzewiowy dworek wzniesiony pod koniec XVIII wieku na terenie niewielkiego folwarku Firlejowszczyzna pod Lublinem. W latach 1804-1810 był własnością ojca Franciszka Ksawerego. Po wyjeździe Polów do Lwowa został sprzedany. W roku 1860 powrócił na 17 lat do rodziny jako dar obywateli województwa lubelskiego. Do 1969 roku pozostawał na pierwotnym miejscu, skąd przeniesiono go na posesję przy obecnej ulicy Kalinowszczyzna 13. Dworek Wincentego Pola miał być pierwszym obiektem planowanego w tym miejscu skansenu jednak plany się zmieniły, dworek pozostał natomiast skansen (Muzeum Wsi Lubelskiej) znajduje się na al. Warszawskiej. Muzeum zostało otwarte 2 grudnia 1972 roku w setną rocznice śmierci Wincentego Pola.

Co wewnątrz przykuwa naszą uwagę? Moją między innymi kolekcja globusów. Jest ich tutaj ponad 100 eksponatów wśród nich tzw. polityczny z 1938 roku, globusy przedstawiające rozmieszczenie zwierząt na świecie czy szlaki wielkich odkrywców. Ponadto oczywiście zobaczymy tu rękopisy i publikacje dzieł Wincentego Pola, korespondencję poety, jego portrety oraz osób z nim związanych. Są tu meble i wyposażenie XIX wiecznego dworu, dokumenty rodzinne, księgozbiór, pamiątki i fotografie.

Wystawa stała została urządzona w zabytkowych pokojach na parterze łącząc aranżację XIX wiecznych wnętrz dworku szlacheckiego z prezentacją literackiej biografii Wincentego Pola. We współczesnych pomieszczeniach dolnej kondygnacji organizowane są każdego roku wystawy z zakresy geografii, historii, literatury czy sztuki. Odbywają się tutaj spotkania okolicznościowe, wieczory autorskie, koncerty, odczyty i konferencje naukowe.

Dworek Wincentego Pola - osobiście polecam Wam to muzeum jako miejsce jakby mniej odwiedzane przez indywidualnych gości w porównaniu z innymi obiektami ale naprawdę warte zobaczenia gdzie usłyszymy wspaniałą historię drzewa genealogicznego rodziny Polów. Ponadto Pani pracownik oprowadzi nas po pozostałych pomieszczeniach ciekawie opowiadając o przedmiotach tu zgromadzonych przez lata. Polecam jeszcze raz.

Po wyjściu kierujemy się w prawo aby poznać kolejny obiekt naszej trasy: Kościół św. Agnieszkiznajdujący sie trochę dalej po drugiej stronie ulicy.

Pałac Tarłów o którym mowa w tym artykule już niestety nie istnieje.

Poniżej artykuł z www.mmlublin.pl autorstwa Pana Leszka Mikruta z którym miałem okazję się spotkać i wysłuchać informacji o tym miejscu. Leszek Mikrut, www.tlumacz-przysiegly.biz Kontakt: +48 60138822.

Od północnego zachodu na przedmieściach Lublina rozciągały się w XVIII wieku posiadłości rodu Tarłów. Tam też, w sąsiedztwie dzisiejszej ul. Północnej i u dawnego wylotu ul. Lubomelskiej, powstał już 100 lat wcześniej zamek, należący następnie do przedstawicieli tego rodu.

A wszystko działo się na obrzeżach wsi Czechów, o której pierwsze wzmianki, jak zapewnia Hubert Mącik, miejski konserwator zabytków, datowane są rokiem 1326, jako o wsi należącej do lubelskiej parafii św. Michała. Z upływem lat właścicielami wsi stali się Cebulkowie, a potem Piotr Koniński herbu Rawicz, Jan Bychawski, Rafał Ożarowski. Był tam folwark, a w nim młyn.

- Prawdopodobnie w pierwszej połowie XVI wieku powstało tam fortalicjum, czyli niewielka budowla posiadająca cechy obronne - twierdzi Hubert Mącik. Często tego rodzaju obiekty stanowiły formę przejściową pomiędzy tzw. wieżą mieszkalną a dworem obronnym, a od drugiej połowy XVI wieku aż do pierwszej połowy wieku XVIII fortalicjami nazywano również na terenach wschodnich Rzeczypospolitej umocnione dwory szlacheckie.

- W 1671 roku nastąpiła rozbudowa dworu obronnego przy obecnej ul. Północnej na pałac. Obiekt został poszerzony, w przyziemiu dobudowano izbę, powstała też nowa izba na piętrze – wyjaśnia miejski konserwator zabytków. – Dziesięć lat później nastąpiło spustoszenie pałacu przez wojska kozackie i dopiero po 100 latach obiekt przeszedł w ręce rodu Tarłów. Stopniowo podupadał jednak nadal i w drugiej połowie XIX wieku rozpoczęła się jego stopniowa rozbiórka.

Na miejscu pałacu, a wcześniejszego zamku, wybudowano w 1904 roku istniejący do dziś kościół mariawitów. 12 lat później tereny tzw. Cechówki Górnej przyłączone zostały do Lublina. Lata 70. XX wieku – to początek budowy blokowiska Czechów i zatarcie wszelkich śladów po całym uprzednim założeniu.

Na koniec jako, że lubimy odkrywać tajemnice i poznawać legendy, właśnie ta która  dotyczy Pałacu Tarłów. Legenda głosi, że przed laty mieszkał tam możny pan i jego nadobne córki wraz z innymi pannami jednego dnia miały być wszystkie wydane za mąż. W czasie uczty było tak wielu biesiadujących, że „sklepienie górnego piętra runęło aż do lochów podziemnych”. Wszystko i wszyscy zostali pogrzebani w gruzach. Wydarzenie to miało mieć miejsce w czasie pełni księżyca i wskutek tego „na każdej pełni w poświcie letniej, w godzinach północnych, widywano pięć panien kąpiących się, wskutek, że córy dziedzica każdego dnia kąpały się w tym stawie, a mianowicie też w przeddzień wesela, w zwaliskach zaś dawała się słyszeć wesoła lecz głucha kapela, gwar biesiadujących, a potem jęki żałobne”. Śmierć poniosły wtedy cztery panny szlacheckie Gertruda Poniatowska, Marianna Górka, Katarzyna Zaniewska, Marianna Dębowska oraz służąca – Marianna. Pochowano je następnie w lubelskim kościele dominikanów, najprawdopodobniej w "grobie po prawej stronie" świątyni.

Poniżej kilka zdjęć z obiektu przy ulicy Północnej. Czy to pozostałości Pałacu Tarłów czy dawnej lodowni. Raczej może to drugie. Czekam na Wasze uwagi.

Dwór Chrzanowskich to obecnie siedziba lubelskiego Automobilklubu. Obiekt znakomicie prezentuje się od alei Solidarności.

Pałac Chrzanowskich w Lublinie, znany również jako pałac Lubomirskich, to jedno z najważniejszych zabytków miasta. Pochodzi z pierwszej połowy XVII wieku i od tamtej pory wielu zmian i przeobrażeń. Pałac był siedzibą wielu znakomitych rodów szlacheckich, takich jak Lubomirscy, Czartoryscy czy Sanguszkowie. Jego architektura stanowi styl barokowy, z elementami renesansowymi i neogotyckimi. Posiada rozszerzoną wersję z bogato wyposażonymi detalami, a wewnętrzne elementy zachwycają swoim wystrojem i bogactwem detali. W murach pałacowych mieszczą się nie tylko reprezentacyjne sale, ale także biblioteki, galerie sztuki i ogrody. W czasie II wojny światowej doszło do poważnego zniszczenia, lecz po zakończeniu leczenia, odzyskanie i odzyskanie dawnej świetności. Obecnie pełni funkcje kulturalne, m.in. mieszczą się tu różnego rodzaju wystawy, koncerty czy spotkania artystyczne. Pałac Chrzanowskich jest więc nie tylko historycznym zabytkiem, ale także ważnym centrum kulturalnym miasta. Jego obecność również zachwyca - wokół pałacu jest piękny park, który stanowi skład z architekturą budynku. Spacerując po jego alejkach, można odpocząć w cieniu legalnie i nacieszyć oczy pięknem natury. Pałac Chrzanowskich w Lublinie jest tylko nie tylko miejscem dla prawdziwej historii, ale także dla tych, którzy cenią sobie piękno sztuki i harmonii z otaczającą przyrodą.